Padaczka u psa

Padaczka to złożona choroba układu nerwowego, pojawiająca się niemal u 5% wszystkich psów. Jest to zaburzenie czynności przodomózgowia charakteryzujące się występowaniem napadów drgawkowych. Może być objawem innych chorób czy urazów dotyczących mózgu, układu nerwowego. Do tych schorzeń należą na przykład zapalenie lub guz mózgu oraz choroby związane z narządami takimi jak nerki czy wątroba. Niestety jedną z przyczyn padaczki są także geny. Udowodniono wpływ czynnika genetycznego na padaczkę u psów.

 

Spis treści:

  1. Przebieg, rodzaje napadów i ich objawy
  2. Przyczyny padaczki
  3. Rasy z największym ryzykiem wystąpienia
  4. Fazy napadów
  5. Atak padaczkowy a stan padaczkowy
  6. Pierwsza pomoc
  7. Konsekwencje padaczki
  8. Diagnoza i leczenie



 

Przebieg, rodzaje napadów i ich objawy

Ataki padaczkowe nie przebiegają tak samo. Ich przebieg jest zależny od typu padaczki, który rozwinął się u czworonoga. Najczęściej występują uogólnione, rzadziej częściowe. Napad uogólniony, inaczej grand mal, odznacza się gwałtownymi drgawkami, upadkiem, niekontrolowanym wydawaniem dźwięków (szczekanie, wycie, skomlenie), wymiotami, ślinotokiem, mimowolnym oddawaniem kału lub moczu, może nastąpić utrata przytomności - nie w każdym przypadku występują wszystkie objawy, różnią się też intensywnością. Napad częściowy (petit mal) charakteryzuje się chwilowym zanikiem świadomości, biezwiednymi ruchami kończyn, lekkim drżeniem mięśni, napadami agresji, wyciem, skomleniem, ruchami pyszczkiem na wzór próby złapania niewidzialnej muchy - takie objawy ciężko powiązać z padaczką, zatem diagnoza często pozostaje utrudniona.





Przyczyny padaczki

Bywają różnorodne, padaczkę dzieli się na: idiopatyczną i wtórną. Idiopatyczna, inaczej padaczka pierwotna lub młodzieńcza, pojawia się między pierwszym a piątym rokiem życia. W większości jest zależna od genów. Wśród licznych przypadków nie można określić bezpośredniej przyczyny występowania jej występowania. Padaczka wtórna często występuje po uszkodzeniu mózgu, na przykład w wyniku wypadku lub jako objaw choroby współistniejącej. Do takich schorzeń zalicza się: choroby metaboliczne, zwyrodnienia narządów, anemia, zatrucia, choroby zakaźne, wylew, guz mózgu, stany zapalne w obrębie układu nerwowego, wodogłowie. 

Zwierzęta dotknięte padaczką pierwotną nie powinny się rozmnażać. Należy je poddać zabiegowi kastracji lub sterylizacji.



 

Rasy z największym ryzykiem wystąpienia

Padaczka może wystąpić u każdego psa, niezależnie od rasy. Najbardziej narażone są psy takie jak: beagle oraz owczarek belgijski, u których został udowodniony wpływ czynnika genetycznego. Natomiast u ras: berneński pies pasterski, border collie, golden retriever, labrador retriever, keeshound, owczarek australijski, owczarek szetlandzki, pudel miniaturowy i standardowy, angielski springer spaniel, szpic fiński, wilczarz irlandzki, wyżeł węgierski, wyżeł włoski, jest wysoce podejrzany wpływ czynnika genetycznego.



 

Fazy napadów

  1. Faza prodromalna (aura)

Pojawia się kilka minut, lub kilka godzin przed atakiem właściwym. Możemy wtedy zaobserwować inne zachowanie pupila. Nadmierne pobudzenie lub wyciszenie może być ciężkie do zinterpretowania pod kątem padaczki jeśli pies nigdy wcześniej na nią nie cierpiał. Jednakże, gdy wiemy już na co cierpi nasz pupil warto się przygotować na atak padaczki.

  1. Napad właściwy (ictus)

Atak niekiedy rozpoczyna się nagle i gwałtownie. Pies może upaść i dostać niekontrolowanego napadu drgawek. Wszelkie zmiany, nad którymi nie może zapanować są dla niego bardzo stresujące. Pamiętajmy, aby pod żadnym pozorem nie przenosić zwierzęcia podczas ataku, np. do auta w celu zawiezienia go do weterynarza. Aby udać się do specjalisty, pies musi wrócić do sił.

  1. Faza ponapadowa

Po napadzie pies jest osłabiony, zdezorientowany. Nie każdy otrząsa się błyskawicznie. Niekiedy pupil potrzebuje więcej czasu, by dojść do siebie. Po ataku może być głodny, spragniony i potrzebować odpoczynku. Może mieć problem z poruszaniem się i mijające zaburzenia widzenia.



 

Atak padaczkowy a stan padaczkowy

Atak i stan padaczkowy to nie to samo. Stan padaczkowy jest bardzo niebezpieczny dla zwierzęcia. Wyróżnia się on atakiem trwającym nieprzerwanie przez ponad 10 minut. Może powodować nawet śmierć psa, a przede wszystkim nieodwracalne zmiany w układzie nerwowym. Aby temu zapobiec wymagana jest natychmiastowa interwencja weterynarza. 



 

Pierwsza pomoc

Przede wszystkim należy zachować spokój - panika w żaden sposób nie pomoże zwierzęciu. Musimy usunąć niebezpieczne przedmioty z otoczenia, w którym znajduje się pies i podłożyć mu pod głowę poduszkę, żeby zamortyzować uderzenie. Należy wyciągnąć psu z pyska zabawki czy karmę, aby zapobiec zadławieniu. Koniecznie zważając na bezpieczeństwo, ponieważ pies nie panuje nad swoim ciałem i może niechcący ugryźć. Wyciąganie języka to kwestia sporna - jest wskazane w przypadku problemów z oddychaniem. Natychmiast należy podać psu lek, jeśli ma przypisane - leki podaje się drogą doodbytniczą, w postaci czopku lub wlewu. Warto sprawdzić godzinę rozpoczęcia ataku, by móc określić jego czas trwania. Jeśli mamy możliwość nagrajmy jego przebieg. Pokazanie nagrania ułatwi rozpoznanie. Po zakończeniu ataku zapewnijmy mu spokój i komfortowe warunki na odpoczynek w ciszy. Po uspokojeniu się psa należy się z nim udać do weterynarza.



 

Konsekwencje padaczki

Po ataku pies może się zetknąć z chwilową ślepotą lub mijającym niedowładem kończyn. Poważniejsze konsekwencje niosą za sobą stany padaczkowe, które przyczyniają się do nieodwracalnych zmian w strukturze mózgu u psa, mogą nawet powodować śmierć.



style="font-weight: normal;"> 

Diagnoza i leczenie

Padaczka jest chorobą przewlekłą, psy cierpiące na nią przyjmują leki do końca życia. Jednakże w przypadku padaczki wtórnej, leczy się jej bezpośrednią przyczynę. Jest nią choroba współistniejąca, wtedy leczeniu podlegają także objawy - drgawki. Przy wystąpieniu drgawek u psa należy wykonać odpowiednie badania ogólne i neurologiczne. Badanie krwi, moczu, USG jamy brzusznej, badania obrazowe głowy także mogą okazać się niezbędne do zdiagnozowania padaczki i jej przyczyny. Dzięki lekom, mimo choroby pies ma szansę na życie jak reszta zdrowych psiaków. Pojedynczy atak od razu nie świadczy o padaczce. Leczenie farmaceutyczne wdraża się wtedy, kiedy w przeciągu pół roku wystąpią przynajmniej dwa napady.